Igrzyska Olimpijskie: zawody w narciarstwie dowolnym
Narciarstwo dowolne po raz pierwszy pojawiło się na Olimpiadzie, gdy jazda po muldach, balet narciarski i akrobacje stały się dyscyplinami pokazowymi podczas Igrzysk w Calgary w 1988 roku. Na Olimpiadzie w 1992 r. zawody w jeździe po muldach zyskały status dyscypliny medalowej, a następnie skoki akrobatyczne w 1994 r., skicross w 2010 r. oraz slopestyle i half-pipe w 2014 r. Olimpiada w 2022 roku obejmuje trzy nowe konkurencje: big air i skoki akrobatyczne drużynowo.
Z kolei miłośnicy baletu narciarskiego będą zawiedzeni, gdyż nadal nie jest on uwzględniony w programie Igrzysk Olimpijskich (co czyni go ostatnią ostoją prawdziwych renegatów narciarstwa!).
Half-pipe
W tej konkurencji narciarz zjeżdża zygzakiem po śnieżnym halfpipe'ie ze stromymi ścianami o wysokości 6,7 metra (22 stóp) i wykonuje triki z krawędzi po obu stronach. Pięciu sędziów ocenia je pod względem amplitudy, poziomu trudności, różnorodności, sposobu wykonania i innowacyjności, a następnie przyznaje punkty w zakresie od 1 do 100 na podstawie ogólnego wrażenia z jazdy. Wynik dla każdego zawodnika jest średnią z ocen pięciu sędziów. Finał zawodów jest bardzo ekscytujący, gdyż narciarze są oceniani za najlepszy z trzech przejazdów. Każdy może wygrać aż do ostatniego przejazdu!
- Złoty medal olimpijski w halfpipie kobiet 2018: Cassie Sharp (KANADA)
- Złoty medal olimpijski w halfpipie mężczyzn 2018: David Wise (USA)
Big air (nowa konkurencja!)
Choć zawody narciarskie big air są szalenie popularne na X-Games i innych imprezach od wielu lat, w 2022 roku po raz pierwszy odbędą się na Igrzyskach Olimpijskich. Narciarze w zawodach big air pokonują stromą rampę, aby uzyskać wystarczającą prędkość do skoku i wykonania kombinacji trudnych akrobacji powietrznych. Sędziowie oceniają amplitudę, poziom trudności, sposób wykonania ewolucji i płynne lądowanie. Podobnie jak w half-pipe, najlepszy z trzech przejazdów finalistów wyłania zwycięzców.
Slopestyle
Zawodnicy w tej konkurencji zjeżdżają na nartach ze stoku z rampami, poręczami i skoczniami i wykonują ewolucje na nich, wokół nich i nad nimi, zanim wykonają końcowy skok big air na dole. Pięciu lub sześciu sędziów (przepisy FIS dopuszczają obie opcje) ocenia przejazd zawodnika w skali od 1 do 100 na podstawie ogólnego wrażenia, przy czym ewolucje oceniane są pod względem poziomu trudności, amplitudy, sposobu wykonania, różnorodności i innowacyjności. Końcowy wynik jest przyznawany na podstawie ogólnych wrażeń z jazdy. W finale zawodnicy są oceniani za najlepszy z trzech przejazdów, przez co emocje narastają aż do finału.
- Złoty medal olimpijski w slopestyle’u kobiet 2018: Sarah Höfflin (SZWAJCARIA)
- Złoty medal olimpijski w slopestyle’u mężczyzn 2018: Øystein Bråten (NORWEGIA)
Skicross
W skicrossie czterech zawodników rywalizuje ze sobą na trasie obejmującej zakręty, garby i skocznie o różnych kształtach i rozmiarach. Skicross jest jedyną olimpijską konkurencją w narciarstwie dowolnym, która jest oceniana wyłącznie na podstawie czasu. Wygrywa narciarz, który uzyska najkrótszy czas! Zawodnicy zaczynają od przejazdu kwalifikacyjnego w pojedynkę, który określa ich miejsce w początkowych eliminacjach z udziałem czterech zawodników. W każdym wyścigu eliminacyjnym dwóch zawodników z najlepszymi czasami przechodzi do następnej rundy, aż do „wielkiego finału”, w którym wyłonieni zostają medaliści. Celowe przeszkadzanie innemu zawodnikowi jest podstawą do dyskwalifikacji, choć należy się spodziewać nieuniknionego kontaktu.
- Złoty medal olimpijski w skicrossie kobiet 2018: Kelsey Serwa (KANADA)
- Złoty medal olimpijski w skicrossie mężczyzn 2018: Brady Leman (KANADA)
Jazda po muldach
Zawody w jeździe po muldach składają się z czasowego przejazdu przez stok pokryty muldami i dwóch skoków. Sędziowie zasiadają w dwóch składach: 1) pięciu sędziów ocenia zakręty zawodnika na trasie z muldami i 2) dwóch sędziów ocenia ewolucje w powietrzu. Zawodnicy mogą otrzymać maksymalnie 100 punktów, przy czym ich czas i wyniki są ważone:
- skręty: 60% (jazda w linii spadku, carving, kompresja/prostowanie sylwetki, górna część ciała)
- ewolucje w powietrzu: 20% (jakość, figury, płynność)
- prędkość: 20% (czas zawodnika w porównaniu z tempem)
30 narciarzy bierze udział w rundzie kwalifikacyjnej, z której 10 najlepszych awansuje bezpośrednio do finału. Pozostałych 20 zawodników bierze udział w kolejnym przejeździe, z którego 10 najlepszych również awansuje do finału. Każdy z 20 finalistów bierze udział w przejeździe, a 12 najlepszych zawodników przechodzi do drugiej rundy finałowej, z której sześciu najlepszych przechodzi do Superfinału. Wyniki z Superfinału określają końcową klasyfikację, w tym złotych, srebrnych i brązowych medalistów.
- Złoty medal olimpijski w jeździe po muldach kobiet 2018: Perrine Laffont (FRANCJA)
- Złoty medal olimpijski w jeździe po muldach mężczyzn 2018: Mikaël Kingsbury (KANADA)
Skoki akrobatyczne
W tej konkurencji narciarze wykonują kombinację salt i obrotów ze skoczni, które mają do 4 metrów wysokości. Wyniki zawodników są obliczane przez dodanie punktów za ewolucje, formę i lądowanie (maksymalnie 30 punktów łącznie), a następnie pomnożenie ich przez stopień trudności (maksymalnie 5,0). Najwyższa i najniższa z pięciu ocen sędziowskich są odrzucane, a pozostałe trzy oceny są sumowane. Maksymalny możliwy wynik to 150 (30 x 5).Pięciu sędziów ocenia ewolucje, formę i lądowanie, uwzględniając:
- formę: 50% (równowaga, mechanika, stabilność)
- lądowanie: 30% (równowaga, stabilność, kontrola)
- ewolucje w powietrzu: 20% (50% technicznego wykonania skoku, 50% wysokości i odległości)
25 zawodników kończy pierwszy przejazd, a sześciu najlepszych awansuje do finału. 19 pozostałych narciarzy pokonuje kolejny przejazd, a ich najlepszy wynik z obu rund służy do wyłonienia sześciu kolejnych finalistów. 12 finalistów bierze udział w przejeździe, a dziewięciu najlepszych awansuje do drugiej rundy finałowej. Zawodnicy z sześcioma najlepszymi wynikami z tej rundy przechodzą do Superfinału. W Superfinale zawodnicy wykonują dwa dodatkowe skoki i wygrywa zawodnik z najwyższym łącznym wynikiem.
- Złoty medal olimpijski w skokach akrobatycznych kobiet 2018: Hanna Huskova (BIAŁORUŚ)
- Złoty medal olimpijski w skokach akrobatycznych mężczyzn 2018: Oleksandr Abramenko (UKRAINA)
Skoki akrobatyczne drużynowo (nowa konkurencja!)
Podstawy tej konkurencji znajdziesz w sekcji dotyczącej skoków akrobatycznych powyżej. Różnica polega na tym, że w skokach akrobatycznych drużynowo każda drużyna składa się z trzech narciarzy z minimum jednym narciarzem każdej płci. Wyniki tych trzech narciarzy są sumowane i dają łączny wynik pozwalający wyłonić cztery najlepsze drużyny, które awansują bezpośrednio do Superfinału.
Po zapoznaniu się z informacjami na temat każdej z konkurencji często pojawia się pytanie: Czym różnią się skoki akrobatyczne od big air?
Jaka jest różnica między big air a skokami akrobatycznymi?
Skoki big air i akrobatyczne wydają się podobne, ale jest między nimi kilka kluczowych różnic. Skoki big air mają swoje korzenie w snowboardzie big air. Zawodnicy podchodzą do rampy luźno, nisko i spokojnie, a ich górna część ciała jest tak ustawiona, aby wykonać jak najwięcej obrotów, gdy opuszczają krawędź skoczni. W skokach akrobatycznych główny nacisk kładzie się na stopień trudności ewolucji, a w big air dodatkowo na styl – swobodę, zrelaksowanie i płynność.
Skoki akrobatyczne są najbardziej zbliżone do gimnastyki i być może nurkowania. W skokach akrobatycznych narciarze wybijają się z krawędzi rampy wyprostowani i sztywni. W powietrzu głównym kryterium oceny jest trudność techniczna z dużym naciskiem na precyzję i kontrolę. Na rampie i w powietrzu ruchy zawodników wyglądają na bardziej mechaniczne, jak u robota.
I to wszystko, co musisz wiedzieć, o konkurencjach w narciarstwie dowolnym podczas Igrzysk Olimpijskich. Potrzebujesz jeszcze tylko flagi swojego kraju i dzwonka pasterskiego. Igrzyska czas zacząć!
Sprawdź naszą stronę z artykułami i poradami dotyczącymi narciarstwa, gdzie znajdziesz cenne wskazówki i informacje na temat sprzętu.